Я – Мама

Быць мамай...

Гэта спраўляцца з расчараваннем і няздзейсненымі чаканнямі. Вучыцца дазваляць маленькаму чалавеку вырашаць самому, рабіць выбар і сутыкацца з яго наступствамі — нават калі ўсё ўнутры сціскаецца ад страху.

Гэта стаяць і глядзець, як ён упэўнена выкручвае трукі на ровары. Хвалявацца, што ўпадзе, заб'ецца... і маўчаць. Проста давяраць яму. Ведаць, што ён справіцца. Бо ў гэтым маленькім чалавеку ўжо бачыш дарослага — таго, хто толькі рыхтуецца прарасці.

Быць мамай — гэта прымаць, што ён іншы. Што ён думае па-іншаму і можа хацець для сябе чагосьці іншага, чым хачу для яго я. Гэта кожны дзень супраціўляцца жаданню пабудаваць для яго «правільны» шлях. А замест гэтага — злавіць яго цікавасць у самым пачатку, убачыць яе каштоўнасць і даць ёй шанец развіцца.

Гэта зноў і зноў верыць у сябе, нават калі ў дзясяты раз апускаюцца рукі і здаецца, што ўсе намаганні дарэмныя. Верыць, што гэтае дзіця выбрала мяне сваёй мамай — па нейкай прычыне, вядомай толькі яму. І што я выбрала яго — па сваіх прычынах. І гэтая сувязь назаўсёды. Усё жыццё я буду мамай гэтага чалавека. Таго, хто некалі жыў пад маім сэрцам, каго я нарадзіла, карміла грудзямі, насіла на руках... а цяпер ён амаль майго росту, і мы ўжо носім амаль адзін памер абутку.

Быць мамай — гэта прымаць у ім усё. Мае ўласныя рысы — тыя, што радуюць, і тыя, што раздражняюць. Рысы яго бацькі — добрыя і не вельмі. Няўлоўнае рэха бабуль і дзядуляў. І быць удзячнай. Удзячнай усім гэтым людзям — далёкім і блізкім — за тое, што ў іх атрымалася. За тое, што іх жыцці, іх змаганні, іх любоў прывялі сюды — да гэтага моманту, да гэтага дзіцяці, да працягу іхняга жыцця.